zondag, 10 mei

Ik onderzoek dingen, mensen en verhalen graag. Dat is mijn natuur. Ik wil het allemaal begrijpen. Met name de drive achter handelingen.  Ik ben nog steeds niet aan het daten. Al vier jaar niet. Niet zozeer bewust niet, maar ik voel het nut of de toegevoegde waarde ervan niet. Sterker nog, ik beweeg me nog steeds ergens in wat ik eerder het midden noemde tussen Walhalla en het Elysium. Met mezelf. Niemand hoeft mij aan te vullen; ik ben al compleet. En ik wil ook niemand aanvullen, laat staan ondersteunen, nog niet gesproken over onderhouden. Wat ik jarenlang in verschillende vormen en in verschillende connecties wél deed.

Nee. Ik ben oké.
Net als Ben.

Maar zodoende werd ik op een gegeven moment benieuwd naar anderen. Wat zoeken ze en waarom? En wat zocht ik zelf vroeger ook, toen ik nog geloofde dat ik er niet toe deed, dat ik niets kon en niets waard was? Wat hebben we nodig? En waarom moeten we dat buiten onszelf zoeken terwijl alles al in ons zit?

Wij zijn al compleet geschapen. Ook al laten we ons soms wijs maken door anderen en vergeten we even dat God geen half werk verricht.

Precies anderhalve week lang heb ik een Tinder-account gehad. Tien dagen. 240 uur. 
Ja, gehad! Want op een woensdagochtend werd ik wakker en dacht ik: kappen. En dat heb ik ook direct gedaan.

Waarom ik dat account überhaupt had? Niet omdat ik wanhopig op zoek ben naar een man. En zeker niet uit eenzaamheid. Want ik ben nergens naar op zoek en ik ben niet eenzaam. Verre van. 
En als ik iemand wil verzorgen, dan heb ik mijn kind daarvoor in de buurt.

Ik wilde iets ervaren.
Mensen begrijpen.
Processen begrijpen.

Zodat ik mijn mening niet hoef te baseren op wat anderen zeggen, maar op wat ik zelf zie en voel. Dus maakte ik een Tinder-account.

Want wat gebeurt er eigenlijk met menselijke connectie als liefde iets wordt wat je kunt optimaliseren? Wat gebeurt er als aantrekkingskracht een swipe van twee seconden wordt?
Een profieltekst.
Een algoritme.
Een verzameling foto’s waarop iedereen tegelijk spontaan én strategisch probeert over te komen.

Ik wilde weten hoe dat voelt. Hoe mensen praten. Hoe snel gesprekken persoonlijk worden. Hoe snel ze juist oppervlakkig worden. Hoe echt ze zijn. En misschien nog meer: wat het met mij zou doen.

Ja, dat roze vlammetje op de loginpagina doet je denken aan het sprookjesverhaal van Barbie en Ken.
Maar uit ervaring kan ik je vertellen dat het geen vlammetje van Ken is.

Het is een serieuze vlam uit Dante’s Inferno, waar de besten wanhopig terugdrijven in de duisternis van de vergissing, naar een plaats waar de zon stilstaat.

Sowieso missen we massaal het bord boven de ingang: “Wie hier binnentreedt, laat alle hoop varen.”

Tinder is de tweede cirkel van Wellust van Dante. Wie zijn vleselijke lusten niet kon bedwingen, was gedoemd om in deze kring van de hel alle kanten opgeslingerd te worden door een constante storm. Het is dan ook niet vreemd dat hier voortdurend gejammer te horen is.

In de tweede cirkel van de hel ontmoet je Francesca da Rimini en "De liefde, die in zachte harten snel ontbrandt.." en  "De liefde, die geen geliefde toestaat niet terug te beminnen..." Maar dit even ter zijde. 

Binnen een paar dagen — misschien al binnen één dag — voelde Tinder voor mij minder als een plek waar mensen elkaar ontmoeten en meer als een digitale etalage van behoeftes, projecties, verwachtingen en vooral snelheid.

Alsof we verleerd zijn om iemand langzaam te ontdekken. Alsof alles direct beschikbaar, leuk, aantrekkelijk, sexy, efficiënt en met name moeiteloos moet zijn. En ondertussen noemen we dat verbinding.

Het fascinerende is: bijna niemand lijkt nog echt aanwezig. Mensen praten, flirten, reageren, maar vaak vanuit een soort haast. Alsof er op de achtergrond voortdurend een betere optie voorbij kan swipen. 
Misschien is dat wel precies het probleem van deze tijd. We hebben liefde geoptimaliseerd tot iets dat efficiënt moet werken. Alsof menselijke verbinding een logistiek proces is geworden: Married at First Sight, datingapps, matchmaking-algoritmes, experts die bepalen wie bij je past.

Onderweg naar optimalisatie raakten we misschien iets kwijt.
Onze traagheid.
Onze intuïtie.
Onze menselijkheid.

Na het uploaden van mijn echte foto’s — een stuk of vijf, zonder filters of achtergrondoptimalisatie, zonder het finetunen van mijn rimpels en oneffenheden — had ik binnen één uur 99+ likes. Die virtuele hartjes van mensen in een virtuele wereld die hiermee willen aangeven dat ze mij leuk, top, mooi, sexy, aantrekkelijk of wat dan ook vinden. Op basis van vijf foto’s.

Mogelijk waren het er veel meer. Maar om de exacte aantallen te kunnen achterhalen had ik moeten betalen. Dat was het voor mij niet waard. Ik weet zelf al, zonder virtuele duimpjes en hartjes van virtuele profielen van mensen — of Ken’s uit de tweede cirkel — dat ik mooi, sexy, intelligent maar, vooral en met name mens ben. Ik hoef geen bevestiging of acceptatie.

Maar als ik dat nodig had: de mogelijkheid voor virtuele bevestiging van onbekende virtuele duimpjes en hartjes voor een paar echte euro’s was er wel. Voor het vullen van een bodemloze put die velen van ons in zich meedragen. Een put die schreeuwt om aandacht, begrip en vooral liefde die ze niet kennen, nooit hebben mogen ervaren, maar waar ze onverzadigbaar naar verlangen.

Ik voelde me voor een poosje zoals een ijsje zich voelt, denk ik, op een zwoele augustusmiddag rond een uur of drie langs het looppad naar het strand van Scheveningen. Een ijsje dat per ongeluk uit de bakfiets van net iets te drukke kinderen was gevallen.

Daar lag ik dan.
Deels in het zand.
Langzaam smeltend.

Terwijl legers van vliegen, bijen, ratten en andere insecten erop afkwamen om even te likken van die zoete verleiding, zich tijdelijk gevuld te voelen en mij vervolgens afgelikt en uitgedroogd achter te laten op zoek naar de volgende zoete verleiding.

Iets wat hun al genoemde bodemloze, lege, donkere put moest vullen met iets wat op het eerste gezicht op liefde lijkt, maar niets anders is dan tijdelijke en oppervlakkige aandacht.

Maar tijdelijk krijgt in de tweede cirkel van Dante — op Tinder dus — een nieuwe betekenis. Tijdelijk betekent hier hooguit vijf appjes in een menselijke tijd van twintig tot dertig minuten. Als je de dag erna nog een bericht krijgt, is dat eerder een signaal van verveling of gebrek aan beter: een nieuwe bron van aandacht en zoete verleiding aan de andere kant.

Zo kwam ik dus heel snel in contact met Conor. 
Hij was twintig jaar jonger dan ik en wilde mij snel leren kennen. Met name vanuit zijn perspectief. Hij vroeg of ik Snap had. Snap is een manier om online foto’s van elkaar uit te wisselen. Ja, die foto’s waarmee men je later kan chanteren door ze online breed beschikbaar te stellen als je bepaalde dingen niet doet. Denk aan een breed scala aan chantage: seksuele, financiële, emotionele, maar vooral morele dreigementen.

“Heb jij Snap? Dan stuur ik een pic van mijn dick.” appte hij. 
Hier laat ik je even nadenken. Mocht je deze morsecode niet helemaal kunnen ontcijferen, kijk dan vooral onderaan bij de sleutel.*

Dit aanbod bracht een lawine aan vragen bij mij op gang. 
Nee, ik heb geen Snap. En ik hoef ook geen pic van je dick. Ik heb al penissen gezien. Niets spectaculairs. Ik bedoel: waarom denken sommige heren dat wij vrouwen een foto wensen te ontvangen van hun harde penis?

Ten eerste kunnen we sowieso nooit met zekerheid weten of dat daadwerkelijk hun penis is, laat staan dat die foto op dat moment genomen is. Het kan net zo goed een AI-bewerkte, geoptimaliseerde en gefilterde harde penis zijn die wij ontvangen.
Net zoals hun profielfoto’s van hun perfect gespierde lichaam en de sixpack waar zelfs Amerikaanse reclames en David Hasselhoff zich voor zouden schamen.

Bovendien — en zelfs als het wél de waarheid is — waarom werd hij opeens hard? Van mijn profielfoto’s waarop alleen mijn gezicht en misschien mijn schouders zichtbaar waren?

We hebben elkaar nooit in het echt ontmoet. Elkaar nooit gevoeld. Nooit elkaars geur geroken.

Ik ben wat hij denkt dat ik ben. En ik heb geen flauw idee wie hij is.

Maar blijkbaar is dit een trend aan het worden — of is het dat al — en ben ik de laatste dinosaurus in deze jungle die het niet meteen begreep of waardeerde.

Ten tweede — en misschien nog interessanter — waarom denken veel mannen überhaupt dat wij vrouwen een foto wensen te ontvangen van hun harde penis? Wij verwachten wel dat, als het zover komt, ze die kunnen presteren. Sterker nog: we gaan er ergens vanuit dat ze hem ook nog kunnen gebruiken. Maar wij wensen zeker geen bewijs vooraf. Ik in ieder geval niet.

En ten derde zat ik nog te denken: als ik zelf een van die heren was die per se bewijs nodig had, dan had ik mijn harde penis eerder in topvorm gefotografeerd, op posterformaat laten afdrukken en in mijn woonkamer tentoongesteld. Als bewijs van mijn mannelijkheid. En bij gebrek aan de rest die een man een man zou moeten maken.

Conor liet ik snel voorbijgaan. En ik stel je mogelijk teleur, maar ik deed tevens geen beroep op een pic van zijn dick.

Ik val op grote mannen. Fysiek groot en breed. Ik vind dat aantrekkelijk, charmant, mannelijk. Dan voel ik me dé vrouw die in een man-vrouwrelatie de rok mag dragen en de ander de broek. Letterlijk en figuurlijk. 
En hakken. Ik loop heel graag op hakken. Ik kan er zelfs in rennen als dat moet.

Zo kwam Mark voorbij. Hij vertelde dat hij bij de DSI werkte. Hij was bijna twee meter lang en zijn hand was net zo groot als een A4’tje, appte hij. Net zoals die van mijn kind van dertien, dacht ik bij mezelf. Want ik heb ook een groot kind. Dus ik was niet extreem onder de indruk. Maar laten we dieper graven.

Mark was heel aardig in de Tinder-app en ik had er twee hele dagen contact mee gehad. Twee van de tien dagen van mijn Tinder-experience. Dat is behoorlijk. We hebben bijna geschiedenis geschreven samen. 
Wat hem onderscheidde van de rest was met name zijn testosteronniveau. Hij trok zich ongeveer vijf keer per dag af en berichtte mij daar dan ook nog uitgebreid over.

Indrukwekkend.

Ik wist niet of ik midden in een vergadering geil, boos of verdrietig moest worden van iemand die zijn weg volledig kwijt was geraakt en connectie verwarde met iets heel anders.

Ik werd niet geil.

Ik begon wel na te denken over hoe hopeloos en verdrietig zo iemand eigenlijk is. Eenzaam. Alleen. Zich bevredigend in willekeurige openbare toiletten terwijl hij denkt aan een virtuele verschijning van iemand die mogelijk niet eens bestaat. Allemaal verbeelding. Niets van vlees en bloed. Geen geur. Geen aanraking. Niet eens een stem.

Ik hoop dat het ooit goedkomt met Mark.

Dan had ik Ruben. Vader van twee, zei hij. Met hem sprak — of appte — ik ook bijna twee dagen. Hij was al snel jaloers en vroeg of ik met meerdere mannen contact had. Maar zelf stelde hij niet voor om elkaar beter te leren kennen door uit die virtuele wereld te stappen en gewoon eens een echte, menselijke koffie met elkaar te drinken.

De meeste contacten waren eendagsvliegen. Geen diepgang. Geen echte interesse.

Sommigen suggereerden fysieke aantrekkingskracht of spraken die letterlijk en zwart-op-wit uit. Maar zodra ik een concreet voorstel deed: foetsie. Verdwenen met de noorderzon.

Tinder. De cirkel van Wellust. Welke menselijke leegte probeert dit systeem eigenlijk op te vullen?

Wat mij misschien nog wel het meest opviel tijdens die anderhalve week Tinder, was dat bijna alle mannen met wie ik in contact kwam iets leken te willen bewijzen. Ongevraagd. Alsof ze zichzelf onmiddellijk moesten verkopen voordat iemand überhaupt de tijd zou nemen om hen echt te leren kennen.

De een stuurde bewijs van zijn penis. De ander vertelde trots hoe lang hij het volhield in bed. Weer een ander benadrukte hoe vaak hij per dag kon klaarkomen. Sommigen wilden direct duidelijk maken dat ze “licht” waren en dus openstonden voor FWB-constructies. Anderen profileerden zich vooral via hun baan, salaris, onderneming of status.

Alsof hun waarde onmiddellijk zichtbaar moest zijn. Alsof ze bang waren dat ze zonder die extra labels niet genoeg zouden zijn. En dat was het moment waarop ik me Ivan Karamazov voelde. Geen afkeer. Maar medelijden.

Want waarom voelen zoveel mensen de noodzaak zichzelf direct te bewijzen?
Waarom lijkt menselijke waarde tegenwoordig iets wat gepresenteerd, onderbouwd en geëtaleerd moet worden? En wanneer zijn we gaan geloven dat we eerst moeten imponeren voordat iemand ons mag leren kennen?

Tinder voelt daarin bijna als een marktplaats van menselijke onzekerheid. Een plek waar mensen in seconden worden beoordeeld, weggeveegd of gekozen.
Misschien doet dat iets met ons. Misschien worden we daardoor allemaal performender. Strategischer. Sneller. Alsof we onszelf voortdurend moeten optimaliseren om nog gezien te worden.

En misschien geldt dat niet alleen voor mannen. Vrouwen doen het waarschijnlijk net zo goed, alleen op een andere manier: filters. Perfecte belichting. Zorgvuldig geselecteerde foto’s. Strategische spontaniteit. Sexy, maar niet té sexy. Interessant, maar niet te ingewikkeld. Bijna iedereen lijkt zichzelf te pitchen.

Maar wat mij vooral raakte, was dat ik onder al dat bewijzen eigenlijk vooral onzekerheid zag. Een diepe behoefte om gezien, gekozen en bevestigd te worden. Maar dan snel. Liefst direct. Zodat ze weer verder konden naar een volgende virtuele bevestiger. Alsof veel mensen niet meer geloven dat hun pure aanwezigheid genoeg is. En misschien is dat wel de echte eenzaamheid van deze tijd.

Niet dat we niemand hebben om tegen te praten, maar dat we vergeten zijn hoe echte connectie eruitziet zonder performance. Zonder filters. Zonder marketing. Zonder onmiddellijk iets te moeten bewijzen.

Want echte verbinding ontstaat helemaal niet wanneer iemand indruk op je probeert te maken, maar juist wanneer iemand niets meer hoeft te bewijzen.

Heb een fantastische zondag!

       Liefs,

                     Ilona